De koningin & maandverband

Gister (inmiddels eergister) ben ik een dag naar ‘the village’ van AASU geweest. Het plan was om er een nacht te blijven slapen en om vandaag weer terug naar huis te gaan, maar ’s ochtends kregen we een sms van Emily dat het niet mogelijk was om te blijven slapen. Christin (de vrouw van het dorpshoofd) haar dochter was namelijk ziek en met haar dochter in het ziekenhuis, de reden waarom ik niet kon blijven slapen begreep niemand eigenlijk maar we namen het maar voor lief.
Samen met Sofie en Christina zijn we rond een uur of 10 richting de grote markt gegaan. Hier achter is een taxi plaats waar we een matatu gepakt hebben richting Kamuli, om daar vervolgens een boda te pakken naar Chibujé.
Eenmaal uit de matatu had Sofie al een boda man geregeld die ons naar het dorp wilde brengen, alleen zouden we graag nog even lunchen voordat we gingen en besloten om een ‘Rolex’ te halen. (Dit is een soort van een gebakken ei met tomaat en ui in een pannenkoek achtig iets gewikkeld.. het smaakt in ieder geval beter als dat het klinkt of eruit ziet)
‘Onze’ boda gast besloot om ons een persoonlijke tour door Kamuli te geven, onbewust hoor, hij had in het begin namelijk geen flauw idee wat we bedoelden. Zo stonden we na een bezoek aan de supermarkt ergens midden op een markt om onze tomaten te halen, we hadden eenmaal gezegd dat er tomaten op een Rolex zitten. Na het nog een keer uitgelegd te hebben snapte de beste man dan ook eindelijk wat we nou echt wilden en leidde ons vervolgens naar een kraampje achter de taxi standplaats. Altijd leuk om een blokje om te lopen voor iets wat eigenlijk 30 meter verderop is.
Toen we alle drie een Rolex hadden, wat ook nog even tellen was aangezien de kok niet snapte dat als we alle drie een Rolex wilden hij er niet twee maar toch echt drie zou moeten maken, waren we dan eindelijk klaar om te gaan. Ohja ondertussen moesten we ook nog even een dronken man ontwijken die erg boos begon te schreeuwen tegen ons en waar we praktisch niet om heen konden. Op dat moment was ik erg blij dat er altijd wel wat lokale jongens zijn die je ‘beschermen’ door je aan je arm mee te nemen naar de boda en de dronken man toe te spreken en weg te jagen.
Héhé nu waren we echt ready to go, of terwijl petje op, zakdoek voor en gaan! Gelukkig was de rit naar het dorp dit keer fijner als de eerste keer. Waarschijnlijk komt dit nu ook omdat ik gek genoeg bomen, takken en bochten herkende en niet in de stress zat of we wel goed gingen. Onze boda mannen waren ook erg aardig en reden zeker niet te hard, nou ja op de heen weg in ieder geval. Onderweg voelde ik me af en toe net de koningin (vandaar deel één van de titel) bij iedere paar huisjes waren er wel kinderen (en ook volwassenen) die luid zingend, roepend en rennend naar de weg kwamen om ons te groeten.
Eenmaal in het dorp begonnen we met een paar foto’s naar iedereen gegroet te hebben, en konden vrijwel meteen (voor Ugandese begrippen) beginnen met het project. Arwin, de Canadese die praktisch in het dorp woont en soms ook in Jinja te vinden is, was vorige week al begonnen met het project en pakte dit deze week weer op. De les ging over ‘health care’ specifiek gezegd over hoe te handelen als je ongesteld bent. De klas bestond uit zon 30 meiden met verschillende leeftijden. Arwin heeft tijdens de eerste les al wat uitleg gegeven en dit keer gingen we verder met zelf wasbaar maandverband maken, (het tweede gedeelte van de titel). Eigenlijk kan je het maandverband zien als een soort van inlegbare luier voor volwassenen. Ze bestaan uit een groot stukje handdoek en een kleiner stukje die je erin oprolt als het ware en dan de buitenste einden vast maakt. Aan de zijkanten zitten een soort van vleugels, met aan de ene kant een knoopje en aan de andere kant een gleuf zodat het na gebruik ook ‘dicht geklapt’ kan worden. Jeetje wat ben ik blij dat we in Nederland of middelen beschikken die we na gebruik gewoon weg kunnen gooien zeg..
Tijdens de les hoorden we aardig wat lawaai en geschreeuw buiten, dus besloten we even te gaan kijken. Het bleek dat er een soort van gym klas gaande was, en er een estafette gehouden werd. Lachend en gieren stonden er meiden en jongens langs de kant om hen een te moedigen en een enkeling uit te lachen als hij uitgleed of niet goed oplette. Erg leuk om mee te maken dat ondanks de warmte (al was het ((gelukkig)) gister bewolkt) de kinderen toch nog zo enthousiast waren en dan ook echt hard konden rennen. Rond een uur of half 4 gingen we weer richting huis en konden daar gelukkig en douche nemen, wat erg fijn is na een stoffige en erg hobbelige rit terug!

Advertenties

Zomaar een week in Uganda

Lieve allemaal, inmiddels ben ik alweer drie weken weg en de tijd vliegt  voorbij.

Het leek me leuk om jullie een idee te geven van wat er hier allemaal gaande is; hoe ik momenteel woon en hoe het op het werk is, dus bij deze.

Ik woon in Jackson House in een straat genaamd Wako close. Mijn kamer deel ik samen met Ingrid, mijn reisgenootje en eerlijk gezegd hebben we het echt goed voor elkaar.
allebei een bed waar we inmiddels prettig in kunnen slapen, de gemiddelde Ugandees is wat kleiner dan dat wij zijn waardoor het in het begin even passen en vouwen was aangezien ik nogal lange benen heb.. 
Verder is er in huis een gedeelde keuken woonkamer en badkamer. Er wonen op dit moment naast Ingrid en mij nog twee andere Nederlandse meiden, en 7 Noorse meiden in huis. 

Het werk in the babieshome is zon 75 stappen vanaf onze poort en dus lekker dichtbij, wat erg handig is aangezien de kinderen je nog wel eens onder willen plassen of poepen, per ongeluk natuurlijk maar dan toch is het fijn als je dicht bij huis bent en je weer op kan frissen. (Gelukkig ben ik tot nu toe nog niet ondergepoept)
Op het werk hebben we Samen met Russel, een Canadees die Sharon (eigenaresse van AASU) haar taken deels overneemt i.v.m. haar pasgeboren baby, iedere week een bespreking met alle vrijwilligers over het feit hoe de zaken er voor staan, of we vragen hebben en een terug koppeling naar de vorige ‘meeting’.
Vandaag hebben we het bijvoorbeeld gehad over activiteiten voor kinderen op verschillende leeftijden; hoe leren zij het beste en hoe kunnen wij dit door middel van activiteiten zo goed mogelijk stimuleren. En we hebben gekeken naar een soort van inwerk boek voor nieuwe vrijwilligers, zodat er op papier komt te staan wat er nou eigenlijk van je verwacht wordt en waar jou taken (iets specifieker dan dat deze nu zijn) uit kunnen bestaan.
Het werk in the babieshome wordt steeds leuker omdat je de kinderen en de Aunties (de Ugandese vaste ‘verzorgsters’) beter leert kennen en snapt wat ze bedoelen. Zo is het hier bijvoorbeeld normaal om je vragen op gebiedende wijs te vragen, waardoor er een Auntie tegen je zegt op het moment dat je net binnen loopt; “You feed him’’, je eten aangerijkt krijgt en hem kan ondersteunen met het onbijt.
Tot nu toe werk ik het meeste met Annet, de Auntie van de Boulungies, de kinderen met een beperking. Als de kinderen ontbijt hebben gehad gaan we de laatste tijd met ze naar buiten om met speelgoed, balletjes of op de ‘hang schommel’ te spelen en muziek te draaien. (Annet is fan geworden van Flavour, een zanger uit Nigeria, en danst, lacht en zingt dan ook vaak mee met de muziek wat de kinderen natuurlijk geweldig vinden)

Iedere week op woensdag nemen we een aantal kinderen mee op een uitstapje, een stukje wandelen, een ijsje halen óf naar het zwembad. Dit was het uitstapje van gister, wat totaal niet erg was omdat het flink warm was gister, na een korte auto rit met wat gehuil en uiteindelijk relaxed / half slapende kids waren we bij het zwembad. Heel leuk om te zien hoe sommige van de kinderen op het water reageren en het ene moment ermee spelen, en het andere moment het liefst helemaal geen water aan willen raken.

Al met Al was het een heerlijk uitstapje en hebben we een geslaagde dag gehad.
’S Avonds zijn we met (bijna) iedereen naar Flavour’s geweest waar iedere woensdag ‘movie night’ is. Als je een drankje als entree haalt kom je uiteindelijk in een mooie tuin waar de film afgespeeld wordt.

Zaterdag staat er weer een bbq met alle vrijwilligers op de planning bij ons in de tuin, dus aan gezelligheid ontbreekt het hier niet!

Lieve groetjes, en flink wat zonnestralen vanuit het geweldige Uganda

xx lies

image

image

Het dorp

Een dagje naar het dorp!

Vandaag (ondertussen gister) ben ik met Ingrid en Nandani naar het dorp geweest. ’s Ochtens zijn we in Jinja eerst richting de grote markt gelopen, waar een ‘taxi plaats’ achter zit.
Hier hebben we een matatoe (een soort volgepropt Volkswagen achting busje) gepakt en zijn richting Kamulie gegaan. Waar we vervolgens met een Boda boda, een soort motor / scooter, door zijn gegaan richting Chiboejé (hoe je dit werkelijk schrijft mag Joost weten, maar je spreekt het uit als tjiboejee). Onze chauffeurs vertelden ons dat zij de weg wisten, wat een fijn idee was aangezien we nog een uur over onverharde wegen met gekke en onoverzichtelijke bochten moesten rijden en zij natuurlijk gewoon vol gas wilden geven (voor mijn gevoel in ieder geval, want de snelheidsmeter deed het natuurlijk niet).
Op de heen weg had ik oprecht echt een toffe gast, zo vertelde hij me bij ieder klein dorpje, bestaande uit 4 á 5 hutjes, wat kippen en blije kinderen waar we waren en dat er links huizen stonden en rechts bomen, goh dat had ik namelijk zelf nog niet opgemerkt haha..
Zo hebben we onderweg ook nog een schildpadje over zien steken en heb ik een groot varken gezien met twee kleintjes ernaast. Hoe verder de reden hoe meer ik begon te twijfelen aan het feit of onze boda mannen wel écht de weg wisten of ons maar iets vertelden om geld te verdienen.
Na het een aantal keer gevraagd te hebben aan de mensen van de huisjes waar we langs reden bleek dat we de goede kant op gingen maar dat we gewoon nog even een flink stuk door moesten rijden.

Eenmaal aangekomen bij het dorpje, en het bord van Arise and Shine gezien te hebben was ik opgelucht, yes we made it! Na even onderhandeld te hebben over de prijs en iedereen tevreden was, bleven onze boda mannen een uurtje op ons wachten en konden wij rond kijken in het dorpje. Hier verblijft Arwin, een Canadese die ons samen met de directeur rondgeleid heeft. Het dorpje bestaat uit zo’n 10 tot 15 kleine ronde, maar wel hele mooie huisjes, twee schoolgebouwen en een huis van de moeder van Sharon. (Sharon is de oprichtster van Arise and Shine Uganda, de organisatie waarvan ook het baby’s huis is waar we werken). Niet heel groot dus, maar toch vloog de tijd voorbij. We hebben in alle klassen mogen kijken waar we geïntroduceerd werden door de directeur, en onze namen op het bord mochten schrijven zodat de kinderen onze namen uit konden spreken.
Een van de klassen had ook een landkaart waardoor Ingrid en de directeur aan de kinderen konden laten zien waar we vandaan kwamen. Na ieder verhaaltje ‘zongen’ de kinderen een zin die ze afsloten met een handenklap, dit was het teken dat zij blij waren om ons te zien.
Het viel mij op dat het dorp hier wel veel en veel schoner was als het dorp wat ik gewend ben vanuit Burkina Faso, er was hier geen vuil, en blootliggend riool te vinden, heel prettig.

Na het uur in het dorp hebben we iedereen gedag gezegd en zijn we met onze boda mannen weer terug gegaan richting Kamulie. Ingrid en ik hadden van boda geruild en dit keer was mijn chauffeur wat anders als op de heenweg, zo hadden wij aangegeven dat we graag bij elkaar wilden blijven, maar stopten wij ineens en werd mij verteld dat ik van de motor af moest stappen.
Ik wilde natuurlijk eerst weten waarom, ik bedoel niemand die je terug kan vinden als je ineens een of ander hutje of bosje in gesleept zo worden (je weet maar nooit). Uiteindelijk bleek het zo te zijn dat we eigenlijk bijna geen benzine meer hadden dus dat de motor even neergelegd moest worden zodat we weer verder konden.
De motor startte weer en nu moesten we aan benzine zien te komen, heel leuk als er (voor mijn gevoel) praktisch niks is. Gelukkig kwam Nandani ondertussen met haar boda man al terug om te kijken waar wij waren en bleek dat Ingrid een stukje verderop ook al stond te wachten op ons.
(Ik had namelijk 0,0 bereik toen ik geprobeerd had om Ingrid te bellen en de situatie uit te leggen, wat niet heel fijn was..)
Toen we alle drie weer bij elkaar waren legde mijn boda man het uit aan de anderen en reden we weer een stukje verder, dit keer wel in de goede richting, en precies op het moment dat ik me afvroeg wat er nu weer ging gebeuren toen we stopten voor een huisje (waar ik persoonlijk niks van verwachtte) bleek het dat hier benzine verkrijgbaar was. Vanuit een Cherry-can, in een leeg flesje bier en hierna in onze boda was het benzine probleem opgelost en konden we weer verder. Gelukkig waren er onderweg geen problemen meer en konden we in een tuk door terug.

Eenmaal in Kamulie terug hebben we onszelf eerst afgeveegd met natte doekjes aangezien er een enorme stof laag over ons heen zat, en je mijn zonnebril afdruk drie dubbel kon zien was dit wel even prettig. Hierna hebben we een soort van pannenkoekje gehaald voor de weg naar huis, wat enorm fijn was na een lange zit op een boda over niet de beste en veiligste wegen.

Eenmaal op de taxi plaats leek het ons een goed idee om een iets groter busjes te pakken in verband met de veiligheid en het rijgedrag van de matatoe bestuurders. Het enigste was dat deze bus pas ging rijden als ie helemaal vol was en wij een van de eerste waren. Na anderhalf uur tot 100 minuten gewacht te hebben konden we eindelijk gaan rijden! Niet te vergeten dat we in Afrika zijn en het dus bleek dat er iets niet goed was met de auto, wat uiteindelijk de versnellingspook bleekte zijn. Na een aantal keren gestopt te zijn en de auto aangeduwd te hebben door een aantal passagiers, leek het onze chauffeur toch een beter idee om even wat gereedschap te regelen. Helaas werd het probleem hier alsnog niet mee verholpen, niet fijn aangezien ik hier niet voor mijn plezier in het donker wil rijden. Uiteindelijk stopten we toen we een ‘berg’ op aan het rijden waren dook de chauffeur onder de auto en werd er wat aangerommeld met draden en touwen onder het stuur? (lekker onlogisch weer in mijn ogen, ik bedoel zorg dat dat je vlak staat). Maar joehoe het probleem was nu wel opgelost dus kon er weer normaal geschakeld worden, viel de auto niet meer uit en konden we onze reis vervolgen.

Wat was ik uiteindelijk blij om weer in Jinja te zijn zeg! Vertrouwde straten en een prettigere rit terug naar huis achter op de boda. We zijn nog even langs de supermarkt en de lokale markt geweest, hebben thuis een was de lekkerste verfrissende douche gehad, doei stof zand en viezigheid. Hierna hebben we samen met Annemarie (die ook bij ons in huis woont) een heerlijke pasta met salade op tafel getoverd, die heel goed smaakte om 22:00 uur na een lange dag en heel ritten achter de rug te hebben gehad.  

Zoveel dagen, ik heb echt even geen idee meer..

Hèhè na aan aantal (voor mijn gevoel heel wat) dagen onderweg geweest te zijn, zit ik nu eindelijk vanaf de eindbestemming dit blog te maken. Afgelopen dinsdag om 23:55 vloog ik samen met Ingrid vanaf Amsterdam naar Istanbul, waar we vervolgens een tussenstop van 13 uur hadden. In de eerste instantie vond ik dit echt tien keer niks, ik bedoel wat moet je 13 uur op een vliegveld doen?

Uiteindelijk was het alleen maar een fijne wijziging, omdat we nu dus recht hadden op een hotel in Istanbul. Na wat balies afgelopen te zijn en eenmaal door de douane kwamen we aan bij de balie waar we dan echt moesten zijn. Nadat ze hier onze vlucht tickets gecontroleerd hadden konden we 20 minuten plaats nemen in de heerlijke stoelen ernaast, waar iedereen zowat al lag te slapen. We zaten pas net toen we alweer werden geroepen door de meneer van de balie, omdat de taxi er al was. Rond half 6 kwamen we aan in ons hotel waar we de sleutel kregen en ze ons attendeerde op het feit dat het ontbijt van 05:30 tot 10:00 uur was, HAHA als we even rustig aan deden konden we dus zo aanschuiven. Leuk idee maar dit ging hem niet worden omdat we graag nog even wilden slapen in een bed in plaats van gek en krom zitten in een vliegtuig waar je na een paar uur graag weer uit wilt. 

Wat wel heel leuk was om te zien was dat de kok van het vliegtuig echt trots was op zijn eten, en na onze maaltijd dan ook even kwam vragen of het allemaal lekker was geweest. Voor mijn gevoel kwam alles van kant en klare bakjes af en uit een oven?, maar goed. 

De kamer die we in het hotel in Istanbul kregen was echt hemels, allebei een groot bed, voor mijn gevoel zowat een 2-persoons bed, een badkamer waar we ons na de reis even op konden frissen en een douche of zelfs een bad konden nemen. Uiteindelijk zijn we niet naar het ontbijt geweest omdat we aardig moe waren nog, en toch nog genoeg eten bij ons hadden, dus hebben we heerlijk kunnen slapen nog.

Rond 14:15 gingen we om de beurt onder de douche en hebben we thee en koffie gemaakt, wat ook allemaal op onze kamer aanwezig was. Om 15:00 uur kwam de taxi die ons weer terug bracht naar het vliegveld waar we vervolgens onze vlucht hadden naar Uganda.. Dus niet, we hadden namelijk nog een tussenlanding in Kigali, Rwanda. Na deze stop was het dan eindelijk zover en vlogen we door naar EBB – Entebbe – Uganda. 
 Wauw en wat was ik opgelucht toen we door de controle kwamen zonder gezeur, chagrijnigheid en al onze koffers netjes op de band lagen! Buiten stond onze taxi pick-up man al klaar en bracht ons naar het Airport Guesthouse waar we zouden ‘overnachten’. (Het was inmiddels alweer een uur of 5 ’s morgens dus erg veel tijd van de nacht was er niet over)

Ondertussen had ik het gevoel dat ik of meteen al ziek was of last had van reis ziek zijn? Uiteindelijk bleek het laatste waar te zijn, draaierig zijn en niet het gevoel hebben dat je op de grond loopt terwijl dit wel zo was. Verder was ik enorm misselijk, maar gelukkig verdween alles als sneeuw voor de zon (hahah hier de zon en ik hoorde dat het ergens iet wat gesneeuwd had bij jullie?) na een keer overgegeven te hebben, en kon ik rustig gaan slapen. (Ik voel me nu gewoon weer fit, no worries).

Omdat we nu ook weer te moe waren om naar het onbijt te gaan, hebben we weer lekker doorgeslapen en zijn daarna naar de receptie gegaan om te betalen en te kijken of onze taxi chauffeur er al was om ons naar Jinja te brengen. Aan de balie stond een heel aardige mevrouw, bij wie het opgevallen was dat wij nog niet ontbeten hadden en bood ons alsnog iets aan. Na een kop thee met een heerlijk glas (verse natuurlijk) vruchtensap en een bakje fruit erbij waren we klaar om te gaan. Het was een prima reis, en naar een aantal uren waren we dan ook aangekomen in Jinja. 

We werden voor het baby’s home gezet en konden daar even rond kijken terwijl Martin, onze chauffeur even uit ging zoeken waar ons huis nou eigenlijk was. Mijn eerste (5 minuten durende) indruk van het werk is echt goed, er waren meteen al wat kindjes die aan je gingen hangen en over je heen begonnen te klimmen. Het personeel lachte lief en vroeg of wij de nieuwe vrijwilligers waren, sommige van hen konden zelfs al een aantal Nederlandse zinnen. Martin was er ondertussen bij gekomen en vertelde dat hij ons huis gevonden had, deze staat zo’n 100 meter verder op. 

Nu was het dan echt zover om het huis te zien en onze medebewoners: op dit moment zijn we (met ons erbij) met 5 Nederlandse meiden en 2 Noorse jongens. We kregen wat uitleg over een aantal dingen en zijn vervolgens met een van de Nederlandse meiden ook nog naar Mainstreet geweest om wat geld te pinnen en iets voor het avond eten te kopen. 
Zometeen gaan we Jinja een beetje verkennen met een van de andere Nederlandse meiden, dus ik ga me maar eens omkleden en wat te eten maken, het is hier twee uur later als in Nederland.

Goodbye en tot snel allemaal 🙂

ONRUST

De laatste week in Nederland is aangebroken, en inmiddels zijn mijn koffers gepakten (zo goed als) klaar voor vertrek. Mijn gevoel neemt de laatste dagen de loop met me, ik ben onrustig en weet niet wat ik wil (maar toch weet ik het eigenlijk heel goed).

Ondertussen is mijn beste vriendinnetje al weer veilig in Ghana geland en heb ik al mooie foto’s mogen ontvangen. Hierdoor komt mijn drang naar Afrika steeds meer, en ben ik ook steeds zekerder van mijn zaak. Het verlangen naar Afrika na mijn tijd in Burkina Faso is dan ook eindelijk aan zijn top gekomen. Mijn nieuwe reis naar Uganda laat inmiddels dan ook al minder als een week op zich wachten.

Het enigste puntje is dat ik nu een relatie heb, en ja het klinkt lekker cliché,, maar ik heb echt het gevoel dat ik niet zomaar zonder hem kan. Hierdoor zie ik dan ook enorm op tegen het afscheid nemen. Dit is iets waar ik sowieso al moeite mee heb, waarom?
Ik heb werkelijk geen idee, en dit alles ondanks het feit dat ik iedereen weer terug zie over drie maanden. Maar toch is het anders om je vrienden en familie ‘achter te laten’ als je vriend, je geliefde en je maatje. *snik*
Gelukkig ben ík wel degene die een nieuwe ervaring tegemoet gaat en een fantastische tijd zal gaan beleven. Doordat ík dus ook degene ben die weg gaat van huis, maakt het het ook weer minder moeilijk, omdat ik eigenlijk precies weet hoe alles er hier aan toegaat:
z’n gangetje.

Tijdens mijn reis word ik weer vergezeld door mijn Afrikaanse reisbuddy ; Ingrid. En zullen wij dit hoofdstuk in ons leven met elkaar mogen delen, iets wat ik persoonlijk erg fijn vind, omdat het toch anders is als je samen naar ‘gekkigheden’ kunt kijken, en er later weer om kan gaan lachen. Zo is het vooral ook erg fijn als je iemand hebt die jou taal spreekt, en begrijpt waarom je moet wennen aan bepaalde aspecten van dit avontuur.

Dit keer ben ik van plan om meer foto’s te maken, zowel van de omgeving als van elkaar,
en om weer lekker terug te kunnen gaan naar mijn ‘oer gevoelens’. Honger? zorg dan dat er wat te eten op tafel komt staan, zo simpel is het nou eenmaal. Dit is wel een dingetje waar ik erg aan moest wennen toen ik weer in Nederland was naar mijn reis naar Burkina Faso. Eten waneer iedereen thuis van werk is, ondanks dat ik nog helemaal geen trek had, at ik toch maar mee. ‘Het was immers als 18:00 uur’.

Liefs, Lies

PS. Het wachten tot mijn reis begint en de hierbij komen kijkende verveling beginnen nu wel toe te slaan. Iedereen zit hele dagen op zijn werk of op school en ik ben thuis.. Me aan het voorbereiden op mijn reis die (afgezien van het afscheid nemen) wat mijbetreft nú al wel mag beginnen.
Máár een ding is zeker ‘afscheid nemen bestaat niet’. – Marco Borsato