Zoveel dagen, ik heb echt even geen idee meer..

Hèhè na aan aantal (voor mijn gevoel heel wat) dagen onderweg geweest te zijn, zit ik nu eindelijk vanaf de eindbestemming dit blog te maken. Afgelopen dinsdag om 23:55 vloog ik samen met Ingrid vanaf Amsterdam naar Istanbul, waar we vervolgens een tussenstop van 13 uur hadden. In de eerste instantie vond ik dit echt tien keer niks, ik bedoel wat moet je 13 uur op een vliegveld doen?

Uiteindelijk was het alleen maar een fijne wijziging, omdat we nu dus recht hadden op een hotel in Istanbul. Na wat balies afgelopen te zijn en eenmaal door de douane kwamen we aan bij de balie waar we dan echt moesten zijn. Nadat ze hier onze vlucht tickets gecontroleerd hadden konden we 20 minuten plaats nemen in de heerlijke stoelen ernaast, waar iedereen zowat al lag te slapen. We zaten pas net toen we alweer werden geroepen door de meneer van de balie, omdat de taxi er al was. Rond half 6 kwamen we aan in ons hotel waar we de sleutel kregen en ze ons attendeerde op het feit dat het ontbijt van 05:30 tot 10:00 uur was, HAHA als we even rustig aan deden konden we dus zo aanschuiven. Leuk idee maar dit ging hem niet worden omdat we graag nog even wilden slapen in een bed in plaats van gek en krom zitten in een vliegtuig waar je na een paar uur graag weer uit wilt. 

Wat wel heel leuk was om te zien was dat de kok van het vliegtuig echt trots was op zijn eten, en na onze maaltijd dan ook even kwam vragen of het allemaal lekker was geweest. Voor mijn gevoel kwam alles van kant en klare bakjes af en uit een oven?, maar goed. 

De kamer die we in het hotel in Istanbul kregen was echt hemels, allebei een groot bed, voor mijn gevoel zowat een 2-persoons bed, een badkamer waar we ons na de reis even op konden frissen en een douche of zelfs een bad konden nemen. Uiteindelijk zijn we niet naar het ontbijt geweest omdat we aardig moe waren nog, en toch nog genoeg eten bij ons hadden, dus hebben we heerlijk kunnen slapen nog.

Rond 14:15 gingen we om de beurt onder de douche en hebben we thee en koffie gemaakt, wat ook allemaal op onze kamer aanwezig was. Om 15:00 uur kwam de taxi die ons weer terug bracht naar het vliegveld waar we vervolgens onze vlucht hadden naar Uganda.. Dus niet, we hadden namelijk nog een tussenlanding in Kigali, Rwanda. Na deze stop was het dan eindelijk zover en vlogen we door naar EBB – Entebbe – Uganda. 
 Wauw en wat was ik opgelucht toen we door de controle kwamen zonder gezeur, chagrijnigheid en al onze koffers netjes op de band lagen! Buiten stond onze taxi pick-up man al klaar en bracht ons naar het Airport Guesthouse waar we zouden ‘overnachten’. (Het was inmiddels alweer een uur of 5 ’s morgens dus erg veel tijd van de nacht was er niet over)

Ondertussen had ik het gevoel dat ik of meteen al ziek was of last had van reis ziek zijn? Uiteindelijk bleek het laatste waar te zijn, draaierig zijn en niet het gevoel hebben dat je op de grond loopt terwijl dit wel zo was. Verder was ik enorm misselijk, maar gelukkig verdween alles als sneeuw voor de zon (hahah hier de zon en ik hoorde dat het ergens iet wat gesneeuwd had bij jullie?) na een keer overgegeven te hebben, en kon ik rustig gaan slapen. (Ik voel me nu gewoon weer fit, no worries).

Omdat we nu ook weer te moe waren om naar het onbijt te gaan, hebben we weer lekker doorgeslapen en zijn daarna naar de receptie gegaan om te betalen en te kijken of onze taxi chauffeur er al was om ons naar Jinja te brengen. Aan de balie stond een heel aardige mevrouw, bij wie het opgevallen was dat wij nog niet ontbeten hadden en bood ons alsnog iets aan. Na een kop thee met een heerlijk glas (verse natuurlijk) vruchtensap en een bakje fruit erbij waren we klaar om te gaan. Het was een prima reis, en naar een aantal uren waren we dan ook aangekomen in Jinja. 

We werden voor het baby’s home gezet en konden daar even rond kijken terwijl Martin, onze chauffeur even uit ging zoeken waar ons huis nou eigenlijk was. Mijn eerste (5 minuten durende) indruk van het werk is echt goed, er waren meteen al wat kindjes die aan je gingen hangen en over je heen begonnen te klimmen. Het personeel lachte lief en vroeg of wij de nieuwe vrijwilligers waren, sommige van hen konden zelfs al een aantal Nederlandse zinnen. Martin was er ondertussen bij gekomen en vertelde dat hij ons huis gevonden had, deze staat zo’n 100 meter verder op. 

Nu was het dan echt zover om het huis te zien en onze medebewoners: op dit moment zijn we (met ons erbij) met 5 Nederlandse meiden en 2 Noorse jongens. We kregen wat uitleg over een aantal dingen en zijn vervolgens met een van de Nederlandse meiden ook nog naar Mainstreet geweest om wat geld te pinnen en iets voor het avond eten te kopen. 
Zometeen gaan we Jinja een beetje verkennen met een van de andere Nederlandse meiden, dus ik ga me maar eens omkleden en wat te eten maken, het is hier twee uur later als in Nederland.

Goodbye en tot snel allemaal 🙂

Advertenties

ONRUST

De laatste week in Nederland is aangebroken, en inmiddels zijn mijn koffers gepakten (zo goed als) klaar voor vertrek. Mijn gevoel neemt de laatste dagen de loop met me, ik ben onrustig en weet niet wat ik wil (maar toch weet ik het eigenlijk heel goed).

Ondertussen is mijn beste vriendinnetje al weer veilig in Ghana geland en heb ik al mooie foto’s mogen ontvangen. Hierdoor komt mijn drang naar Afrika steeds meer, en ben ik ook steeds zekerder van mijn zaak. Het verlangen naar Afrika na mijn tijd in Burkina Faso is dan ook eindelijk aan zijn top gekomen. Mijn nieuwe reis naar Uganda laat inmiddels dan ook al minder als een week op zich wachten.

Het enigste puntje is dat ik nu een relatie heb, en ja het klinkt lekker cliché,, maar ik heb echt het gevoel dat ik niet zomaar zonder hem kan. Hierdoor zie ik dan ook enorm op tegen het afscheid nemen. Dit is iets waar ik sowieso al moeite mee heb, waarom?
Ik heb werkelijk geen idee, en dit alles ondanks het feit dat ik iedereen weer terug zie over drie maanden. Maar toch is het anders om je vrienden en familie ‘achter te laten’ als je vriend, je geliefde en je maatje. *snik*
Gelukkig ben ík wel degene die een nieuwe ervaring tegemoet gaat en een fantastische tijd zal gaan beleven. Doordat ík dus ook degene ben die weg gaat van huis, maakt het het ook weer minder moeilijk, omdat ik eigenlijk precies weet hoe alles er hier aan toegaat:
z’n gangetje.

Tijdens mijn reis word ik weer vergezeld door mijn Afrikaanse reisbuddy ; Ingrid. En zullen wij dit hoofdstuk in ons leven met elkaar mogen delen, iets wat ik persoonlijk erg fijn vind, omdat het toch anders is als je samen naar ‘gekkigheden’ kunt kijken, en er later weer om kan gaan lachen. Zo is het vooral ook erg fijn als je iemand hebt die jou taal spreekt, en begrijpt waarom je moet wennen aan bepaalde aspecten van dit avontuur.

Dit keer ben ik van plan om meer foto’s te maken, zowel van de omgeving als van elkaar,
en om weer lekker terug te kunnen gaan naar mijn ‘oer gevoelens’. Honger? zorg dan dat er wat te eten op tafel komt staan, zo simpel is het nou eenmaal. Dit is wel een dingetje waar ik erg aan moest wennen toen ik weer in Nederland was naar mijn reis naar Burkina Faso. Eten waneer iedereen thuis van werk is, ondanks dat ik nog helemaal geen trek had, at ik toch maar mee. ‘Het was immers als 18:00 uur’.

Liefs, Lies

PS. Het wachten tot mijn reis begint en de hierbij komen kijkende verveling beginnen nu wel toe te slaan. Iedereen zit hele dagen op zijn werk of op school en ik ben thuis.. Me aan het voorbereiden op mijn reis die (afgezien van het afscheid nemen) wat mijbetreft nú al wel mag beginnen.
Máár een ding is zeker ‘afscheid nemen bestaat niet’. – Marco Borsato