Het dorp

Een dagje naar het dorp!

Vandaag (ondertussen gister) ben ik met Ingrid en Nandani naar het dorp geweest. ’s Ochtens zijn we in Jinja eerst richting de grote markt gelopen, waar een ‘taxi plaats’ achter zit.
Hier hebben we een matatoe (een soort volgepropt Volkswagen achting busje) gepakt en zijn richting Kamulie gegaan. Waar we vervolgens met een Boda boda, een soort motor / scooter, door zijn gegaan richting Chiboejé (hoe je dit werkelijk schrijft mag Joost weten, maar je spreekt het uit als tjiboejee). Onze chauffeurs vertelden ons dat zij de weg wisten, wat een fijn idee was aangezien we nog een uur over onverharde wegen met gekke en onoverzichtelijke bochten moesten rijden en zij natuurlijk gewoon vol gas wilden geven (voor mijn gevoel in ieder geval, want de snelheidsmeter deed het natuurlijk niet).
Op de heen weg had ik oprecht echt een toffe gast, zo vertelde hij me bij ieder klein dorpje, bestaande uit 4 á 5 hutjes, wat kippen en blije kinderen waar we waren en dat er links huizen stonden en rechts bomen, goh dat had ik namelijk zelf nog niet opgemerkt haha..
Zo hebben we onderweg ook nog een schildpadje over zien steken en heb ik een groot varken gezien met twee kleintjes ernaast. Hoe verder de reden hoe meer ik begon te twijfelen aan het feit of onze boda mannen wel écht de weg wisten of ons maar iets vertelden om geld te verdienen.
Na het een aantal keer gevraagd te hebben aan de mensen van de huisjes waar we langs reden bleek dat we de goede kant op gingen maar dat we gewoon nog even een flink stuk door moesten rijden.

Eenmaal aangekomen bij het dorpje, en het bord van Arise and Shine gezien te hebben was ik opgelucht, yes we made it! Na even onderhandeld te hebben over de prijs en iedereen tevreden was, bleven onze boda mannen een uurtje op ons wachten en konden wij rond kijken in het dorpje. Hier verblijft Arwin, een Canadese die ons samen met de directeur rondgeleid heeft. Het dorpje bestaat uit zo’n 10 tot 15 kleine ronde, maar wel hele mooie huisjes, twee schoolgebouwen en een huis van de moeder van Sharon. (Sharon is de oprichtster van Arise and Shine Uganda, de organisatie waarvan ook het baby’s huis is waar we werken). Niet heel groot dus, maar toch vloog de tijd voorbij. We hebben in alle klassen mogen kijken waar we geïntroduceerd werden door de directeur, en onze namen op het bord mochten schrijven zodat de kinderen onze namen uit konden spreken.
Een van de klassen had ook een landkaart waardoor Ingrid en de directeur aan de kinderen konden laten zien waar we vandaan kwamen. Na ieder verhaaltje ‘zongen’ de kinderen een zin die ze afsloten met een handenklap, dit was het teken dat zij blij waren om ons te zien.
Het viel mij op dat het dorp hier wel veel en veel schoner was als het dorp wat ik gewend ben vanuit Burkina Faso, er was hier geen vuil, en blootliggend riool te vinden, heel prettig.

Na het uur in het dorp hebben we iedereen gedag gezegd en zijn we met onze boda mannen weer terug gegaan richting Kamulie. Ingrid en ik hadden van boda geruild en dit keer was mijn chauffeur wat anders als op de heenweg, zo hadden wij aangegeven dat we graag bij elkaar wilden blijven, maar stopten wij ineens en werd mij verteld dat ik van de motor af moest stappen.
Ik wilde natuurlijk eerst weten waarom, ik bedoel niemand die je terug kan vinden als je ineens een of ander hutje of bosje in gesleept zo worden (je weet maar nooit). Uiteindelijk bleek het zo te zijn dat we eigenlijk bijna geen benzine meer hadden dus dat de motor even neergelegd moest worden zodat we weer verder konden.
De motor startte weer en nu moesten we aan benzine zien te komen, heel leuk als er (voor mijn gevoel) praktisch niks is. Gelukkig kwam Nandani ondertussen met haar boda man al terug om te kijken waar wij waren en bleek dat Ingrid een stukje verderop ook al stond te wachten op ons.
(Ik had namelijk 0,0 bereik toen ik geprobeerd had om Ingrid te bellen en de situatie uit te leggen, wat niet heel fijn was..)
Toen we alle drie weer bij elkaar waren legde mijn boda man het uit aan de anderen en reden we weer een stukje verder, dit keer wel in de goede richting, en precies op het moment dat ik me afvroeg wat er nu weer ging gebeuren toen we stopten voor een huisje (waar ik persoonlijk niks van verwachtte) bleek het dat hier benzine verkrijgbaar was. Vanuit een Cherry-can, in een leeg flesje bier en hierna in onze boda was het benzine probleem opgelost en konden we weer verder. Gelukkig waren er onderweg geen problemen meer en konden we in een tuk door terug.

Eenmaal in Kamulie terug hebben we onszelf eerst afgeveegd met natte doekjes aangezien er een enorme stof laag over ons heen zat, en je mijn zonnebril afdruk drie dubbel kon zien was dit wel even prettig. Hierna hebben we een soort van pannenkoekje gehaald voor de weg naar huis, wat enorm fijn was na een lange zit op een boda over niet de beste en veiligste wegen.

Eenmaal op de taxi plaats leek het ons een goed idee om een iets groter busjes te pakken in verband met de veiligheid en het rijgedrag van de matatoe bestuurders. Het enigste was dat deze bus pas ging rijden als ie helemaal vol was en wij een van de eerste waren. Na anderhalf uur tot 100 minuten gewacht te hebben konden we eindelijk gaan rijden! Niet te vergeten dat we in Afrika zijn en het dus bleek dat er iets niet goed was met de auto, wat uiteindelijk de versnellingspook bleekte zijn. Na een aantal keren gestopt te zijn en de auto aangeduwd te hebben door een aantal passagiers, leek het onze chauffeur toch een beter idee om even wat gereedschap te regelen. Helaas werd het probleem hier alsnog niet mee verholpen, niet fijn aangezien ik hier niet voor mijn plezier in het donker wil rijden. Uiteindelijk stopten we toen we een ‘berg’ op aan het rijden waren dook de chauffeur onder de auto en werd er wat aangerommeld met draden en touwen onder het stuur? (lekker onlogisch weer in mijn ogen, ik bedoel zorg dat dat je vlak staat). Maar joehoe het probleem was nu wel opgelost dus kon er weer normaal geschakeld worden, viel de auto niet meer uit en konden we onze reis vervolgen.

Wat was ik uiteindelijk blij om weer in Jinja te zijn zeg! Vertrouwde straten en een prettigere rit terug naar huis achter op de boda. We zijn nog even langs de supermarkt en de lokale markt geweest, hebben thuis een was de lekkerste verfrissende douche gehad, doei stof zand en viezigheid. Hierna hebben we samen met Annemarie (die ook bij ons in huis woont) een heerlijke pasta met salade op tafel getoverd, die heel goed smaakte om 22:00 uur na een lange dag en heel ritten achter de rug te hebben gehad.  

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s